|
شهر نوش پارسی پور
يازده دقيقه
مقدمه
:تقدیمی
در روز 29 می سال 2002 درست قبل از آن که قسمت های پایانی این کتاب را بنویسم.
به غاری در لردس ِ فرانسه رفتم تا چند بطری از آب معجزه آسای چشمه های آنجا پر
کنم. داخل سالن، یک مرد حدود هفتاد ساله به من گفت: " شما خیلی شبیه
پائولو کوئیلو هستید". من گفتم که خود او هستم. مرد من را در آغوش گرفت و
من را به همسر و نوه اش معرفی کرد. او در مورد اهمیت کتاب های من در زندگی اش
صحبت کرد و این گونه خاتمه داد که: " کتاب های شما مرا به فکر
انداختند". من این کلمات را اغلب می شنوم و آن ها اغلب من رو خوشنود می
کنند. در حال حاضر، اما من خیلی ترسیده ام چون می دانم رمان جدید من
"یازده دقیقه" با موضوغی سخت و شوکه کننده بر خورد خواهد کرد. من
داخل چشمه رفتم و بطری هایم را پر کردم، دوباره برگشتم و از او پرسیدم کجا
زندگی می کند، و اسم او را یادداشت کردماین کتاب تقدیم به تو می شود، موریس
گریولین، من وظیفه ای نسبت به تو، همسرت، نوه ات، و خودم دارم تا در مورد
چیزهایی صحبت کنم که مرا نگران می کنند، نه فقط چیزهایی که دیگران دوست دارند
تا بشنوند. بعضی کتاب ها ما را به فکر وادار می کنند، بعضی ها ما را با واقعیت
های زندگی رو به رو می کنند. اما برای یک نویسنده ی یک کتاب مهم تر از هر چیزی
این است که در کتابش با صداقت صحبت کند
×××××××××××××××××××××××××××××
زنی در شهر بود، یک گناهکار؛ وقتی او فهمید که مسیح در خانه ی یک ریاکاراست،
یک کوزه مرمرین از مرهم به آنجا برداو پشت پاهای مسیح ایستاد ، در حال گریه،
پاهای مسیح را با اشک های خود خیس کرد و آنها را با موهای خود خشک کرد، پاهای
او را بوسید و بر آنها روغن مالیدوقتی ریاکار که با مسیح شرط بسته بود این
صحنه را دید، با خودش گفت :"اگر این مرد واقعا پیامبر بود، متوجه معنی
این رفتار و آنکه از طرف یک زن گناهکار است "میشدو مسیح به او پاسخ داد،
شمعون، می خواهم چیزی به تو بگویمیک قرض دهنده دو بدهکار داشت. یکی آن که یک
صد شاهی به او مدیون بود و دیگری پنجاه. وقتی آنها پول نداشتند که قرض او را
پس دهند، او هر دو را بخشید. کدام یک او را بیشتر دوست خواهند داشت؟شمعون پاسخ
داد: " من فرض می کنم آن کسی که بیشتر بدهکار بود". و مسیح به او
گفت: " تو درست قضاوت کرده ای " مسیح به سمت زن برگشت و به شمعون
گفت: این زن را می بینی؟ تو به من هیچ آبی ندادی تا پاهایم را بشویم، اما این
زن پاهای مرا با اشک خود شست، و با موهایش خشک کردتو به من بوسه ای ندادی: اما
او از زمانی که من آمده ام بوسیدن پاهای مرا متوقف نکرده است. تو بر سر من
روغن نمالیدی اما او این کار را کردبه این دلیل به تو می گویم که گناهان او
بخشیده شد به خاطر عشق زیادش. اما برای عشق کم، بخشایش کمتری است
فصل اول
يکی بود يکی نبود، روزگاری فاحشه ای بود به
اسم ماريا که... صبر کنيد! يکی بود يکی نبود جملهء آغازين بهترين قصه های بچه
ها است و فاحشه کلمه ای برای آدم بزرگ ها! به نظر شما من چطور می توانم کتابم
را با چنين تناقض آشکاری آغاز کنم؟ اما مگر نه اينکه ما آدم ها در تمام لحظات
زندگی مان يک پامان در عرش افسانه ها است و يک پامان در اعماق، بگذاريد برای
يک بار هم که شده همان طور هم داستان را شروع کنيم؛ روزی روزگاری فاحشه ای
زندگی می کرد به نام ماريا مثل همهء فاحشه ها، او هم معصوم و بی گناه به دنيا
آمده بود و بعدتر در نوجوانی آرزو کرده بود که مرد رويايی زندگی اش را ملاقات
کند، مردی پولدار، خوش تيپ، باهوش که با او در لباس سفيد عروس ازدواج کند، دو
تا بچه داشته باشند، که وقتی بزرگ شدند معروف شوند، و در خانه ای زيبا زندگی
کند که از پنجره هايش دريا ديده می شود. پدر ماريا يک فروشندهء دوره گرد بود و
مادرش يک خياط؛ آنها در شهری در مرکز برزيل زندگی می کردند که فقط يک سينما
داشت، يک کاباره و يک بانک؛ ماريا هميشه آرزو داشت بالاخره يک روز شاهزادهء
جذاب و دلربايش بی خبر بيايد و بند از پای او بگشايد و آنها، دوتايی با هم از
آنجا بروند، آنوقت می توانستند با هم دنيا را فتح کنند روزهايی که ماريا منتظر
شاهزادهء دلربايش بود تنها کارش خيال پردازی بود و رويا بافی؛ او اولين بار
وقتی يازده سالش بود عاشق شد. در مسير خانه تا مدرسه، متوجه شده بود که تنها
نيست و همسفری دارد. پسری که در همسايگی شان بود در همان شيفت درس می خواند و
به مدرسه می رفت. آنها هيچوقت با هم حرف نمی زدند، حتی يک کلمه؛ اما کم کم
ماريا ملتفت شد بهترين اوقات روزش لحظاتی است که دارد به مدرسه می رود، حتی
لحظه های برگشتن؛ تشنگی و خستگی، وقتی که خورشيد داشت غروب می کرد و پسر تند
تند راه می رفت و ماريا تمام سعی اش را می کرد که پا به پای او سریع قدم
بردارد اين ماجرا ماهها و ماهها پشت هم تکرار می شد، ماريا که از درس خواندن
متنفر بود و تنها تفريح اش تلويزيون بود شروع کرد به آرزو کردن برای اينکه آن
روزها زودتر بگذرند. او برخلاف دخترهای همسن اش مشتاقانه در انتظار رفتن به
مدرسه می ماند، برای همين آخر هفته ها به نظرش کند و غمگين می گذشتند. کند تر
از آن چيزی که بايد برای يک بچه بگذرد مثل کندی ساعت ها برای آدم بزرگ ها. او
فهميد که بلندی روزها دليل ساده ای دارد، اينکه او فقط 10 دقيقه با کسی که
دوستش دارد سپری می کند و هزاران ساعت با فکر و خيال او. بعد فکر کرد چه لذتی
دارد اگر روزی بتواند با او صحبت کند...و همین هم شد یک روز صبح، در راه
مدرسه، پسر نزديک آمد و پرسيد می شود يک مداد به من بدهی؟ ماريا جوابی نداد.
راستش را بخواهيد خيلی از اين نزديک شدن بی مقدمه برآشفته شده بود به خاطر
همين قدم هايش را تندتر کرد، خيلی ترسیده بود وقتی ديده بود او دارد به طرفش
می آيد. وحشت کرده بود که نکند پسر بفهمد که او دوستش دارد، که مشتاقانه
منتظرش می مانده، که چقدر در روياهايش دست پسر را گرفته و با او راه مدرسه را
رفته و آن راه را با هم ادامه داده اند، تا آخرش، تا جايی که مردم می گفتند يک
شهر بزرگ است و ستاره های سينما و تلويزيون، با کلی ماشين و سينما و کلی
کارهای جالب و بامزه برای انجام دادن باقی روز اصلا حواسش به درسهايش نبود و
همه اش از رفتار احمقانه ای که صبح ازش سر زده بود عذاب می کشيد، اما در عین
حال چيزی تسلايش می داد، اينکه می دانست پسر هم تمام این مدت به فکر او بوده و
مداد تنها بهانه ای بوده برای شروع صحبت. از آنجا مطمئن بود که وقتی پسر آمده
بود جلو خودش در جيبش مداد داشت. منتظر دفعهء بعد ماند و تمام آن شب، و شب های
بعدش، با خودش حرف هايی را که بايد به پسر می زد مرور کرد تا وقتی که بالاخره
راه شروع کردن قصه ای را پيدا کرد که هيچ وقت تمام نمی شد.اما با اينکه آنها
باز هم در کنار هم به مدرسه می رفتند دفعهء بعدی وجود نداشت، بعضی وقت ها
ماريا در حاليکه توی دست راستش يک مداد نگه داشته بود چند قدم جلو می رفت و
ساير اوقات هم ساکت، در حاليکه داشت با عشق پسر را تماشا می کرد، پشت سر او
راه می رفت. پسر حتی يک کلمهء ديگر با او حرف نزد و ماريا مجبور بود تا آخر
سال تحصيلی خودش را با نگاه کردن و دوست داشتن او در سکوت راضی کند در طول
تعطيلات تمام نشدنی تابستان، یک روز صبح که ماريا از خواب بيدار شد متوجه خونی
شد که روی پاهايش ريخته بود. فکر کرد دارد می ميرد و تصميم گرفت که نامه ای
برای پسر بنويسد و به بگويد که او عشق بزرگ زندگی اش بوده، این را بگوید و به
بیشه برود و در آنجا بی شک گرگ درنده ای یا یکی از هیولاهایی که همیشه اهالی
روستا را به وحشت می انداختند و یا حتی معشوقهء کشیشی که پس از نفرین تبدیل به
قاطری سرگردان در شب شده او را می کشتند و هیچ کس هم خبردار نمی شد که واقعا
بر او چه گذشته. مادر و پدرش هم با ناپدید شدنش بهتر می توانستند کنار بیآیند
تا مردنش. اینطور همیشه امیدی که مختص فقراست ته دلشان باقی می ماند که
دخترشان توسط ثروتمندی نازا دزدیده شده و در آینده خوشبخت و پولدار به پیششان
بازخواهد گشت، و اینگونه عشق زندگیش هم هیچ گاه او را فراموش نخواهد کرد، در
حالیکه هر روز خودش را لعنت خواهد فرستاد که چرا هرگز دوباره سعی نکرد سر صحبت
را با او باز کند ماريا هيچ وقت آن نامه را ننوشت، چون همان موقع مادرش به
اتاق آمد و با ديدن لکه های خون لبخندی زد و گفت :حالا تو يک خانم جوانی ماريا
از ارتباط بين آن لکه های خون و يک خانم جوان شدن حيرت زده بود، اما مادرش از
پس دادن توضيح قانع کننده تری برنمی آمد، فقط گفت که خيلی عادی است و از اين
به بعد چهار يا پنج روز در ماه اينطوری می شود و او بايد اينجور وقت ها يک
چيزی مثل بالش کوچولوی عروسک اش بين پاهايش بپوشد. ماريا از مادرش پرسيد که
آیا مرد ها ازیک نوع لوله استفاده می کنند که خون تمام شلوارشان را نگیرد؟ اما
پاسخ شنيد که فقط خانم ها اينطوری می شوند ماريا به خدا شکايت کرد، بالاخره به
قاعده شدن عادت کرد ولی به غيبت و نبودن پسر نه. مدام خودش را سرزنش می کرد که
چرا آنطور احمقانه از پسر فرار کرده بود، از چيزی که بيشتر از هر چيز ديگری
دوستش داشت... روز قبل از اينکه سال تحصيلی جديد شروع شود او به تنها کليسای
شهر رفت و رو به تمثال سن آنتونی قسم خورد که خود پيشقدم بشود وسر صحبت را با
پسر باز کند روز بعد، ماريا بهترين لباسش را که مادرش برای آن روز بخصوص دوخته
بود پوشيد و به سمت مدرسه راه افتاد، خدا را شکر کرد که تعطيلات بالاخره تمام
شده بود. اما اثری از پسر نبود، تمام روزهای آن هفته يکی يکی همراه با زجر
سپری می شدند اما از پسر خبری نبود تا اينکه بعضی از همکلاسيهايش به او گفتند
که پسرک از شهر رفته !يک نفر گفت : رفته يه جای دور آنوقت، ماريا فهميد که
واقعا بعضی چيزها برای هميشه از دست می روند، او همچنين ياد گرفت جايی وجود
دارد که به آن می گويند: يه جای خيلی دور! فهميد که دنيا خيلی پهناور است و
شهر او خيلی کوچک؛ و اينکه آدم های دوست داشتنی و جذاب هميشه می روند... او هم
دلش می خواست آنجا را ترک کند، اما هنوز خيلی جوان بود. اين جوری بود که او يک
روز نگاهی به خيابان های خسته کنندهء شهرش کرد و تصميم گرفت روزی رد پسرک را
دنبال کند... نهمين جمعه پس از رفتن پسرک، زانو زد و از مريم مقدس خواست که او
را از آنجا ببرد ماريا برای مدتی بسيار غمگين بود و بيهوده سعی می کرد ردی از
پسرک پيدا کند، اما هيچ کس نمی دانست که پدر و مادر او به کجا رفته بودند.
ماريا کم کم متوجه شد دنيا خيلی بزرگ است، عشق خيلی خطرناک است و مريم مقدس که
در بهشتی دور سکنی گزيده به دعای بچه ها توجهی نمی کند
پایان فصل اول
فصل دوم
سه سال گذشت. او جغرافی و ریاضی یاد گرفت. در مدرسه
اولین مجلهی پورنو اش را خواند.در همان زمان، شروع به نوشتن یادداشت های
روزانه در مورد زندگی کسالت بار خود و تمایلش برای تجربه کردن چیزهای جدید و
دست اول که در مدرسه به او گفته بودند کرد؛ اقیانوس، برف،مردها با عمامه،
زنان زیبا که پوشیده از جواهرات هستند. اما از آن جا که هیچ کس نمی تواند در
رویاهای غیر ممکن خود زندگی کند، به خصوص اگر مادرش یک خیاط باشد و پدرش به
ندرت در خانه پیدا شود، او به زودی تشخیص داد که باید توجه بیشتری به ٱنچه در
اطرافش می گذرد داشته باشد. او به تحصیل پرداخت تا بتواند در زندگی موفق شود و
در همان زمان به دنبال کسی می گشت که بتواند رویاهایش را با او شریک شود.وقتی
او پانزده ساله شد، عاشق پسری شد که در دسته های هفته ی مقدس (1) شداو اشتباه
بچگی اش را تکرار نکرد: آنها با هم راه رفتند و دوست شدند. و شروع کردند به
سینما و جشن رفتن.اما مثل دفعه اول، او متوجه شد که به پسر در حالی که غایب
بود بیشتر از هنگامی که او حضور داشت عشق می ورزید. او برای دوست پسرش به شدت
دلتنگ می شد، ساعت ها به خیال پردازی درباره آنچه که آنها در دیدار بعدی در
باره اش حرف خواهند زد می پرداخت و هر ثانیه از لحظاتی که با هم بودند را به
خاطر می آورد.سعی می کرد تا کارهایی که اشتباه یا درست انجام داده است را
تشخیص دهد. او دوست داشت به خودش مثل یک بانوی جوان باتجربه نگاه کند، که
اجازه داد بود یک علاقه ی شدید فهم او را از بین ببرد و با دردی که این مسائله
باعث می شد آشنا بود. او تصمیم گرفته بود با تمام قدرت برای این مرد و ازدواج
با او بجنگد. فکر می کرد او مرد ازدواج و بچه و خانهی کنار دریا بود.او تصمیم
گرفت با مادرش حرف بزند که خیلی "جدی به او گفت: "اما تو هنوز خیلی
جوان هستی، عزیز من"تو وقتی با پدرم ازدواج کردی که شانزده ساله
بودی"مادرش ترجیج داد که به او توضیح ندهد که ازدواج آنها به خاطر
بارداری ناخواسته اش بوده: "در آن زمان همه چیز فرق می کرد" و سعی
کرد که بحث را خاتمه دهد
××××
روز بعد، ماریا و دوست پسرش برای قدم زدن به حومه شهر رفتند. کمی صحبت کردند.
ماریا از او پرسید آیا علاقه ای به سفر کردن دارد اما به جای جواب او ماریا را
در آغوش گرفت و او را بوسیداولین بوسهی او! همانگونه که آن لحظه را خیال می
کرد! در منظره ای زیبا- پرنده های ماهی خوار در حال پرواز، غروب آفتاب، منطقه
ای نیمه خشک زیبا و وسیع، صدای موسیقی از دور دست ها. ماریا تظاهر کرد که خودش
را عقب می کشد، اما بعد او را در آغوش کشید و چیزهایی که در درفیلم های سینما
و تلویزیون و مجله ها دیده بود تکرار کرد: لب هایش را با کمی خشونت به لبهای
او مالید، در حالی که سرش را به این طرف و آن طرف تکان می داد. نیمی ریتمیک و
نیمی دیوانه وار. او احساس می کرد که دندان های پسر را با زبان خود لمس می
کندپسر ناگهان بوسیدن او را متوقف کرد و پرسید: تو نمی خواهی؟
او چه جوابی باید می داد؟آیا او هم می خواست؟ مطمئنن او هم می خواست. اما یک
زن نباید خودش را این گونه آشکار کند، به خصوص نه به همسر آیندهی خود، و گرنه
او بقیه عمر خود را به شک کردن خواهد گذراند که او ممکن است به هر چیزی به
همین راحتی بله بگوید. او تصمیم گرفت که جواب ندهدپسر او را دوباره بوس کرد.
این بار با اشتیاق کمتری.دوباره ایستاد،با صورت قرمز، و ماریا فهمید چیز
اشتباهی اتفاق افتاده است.اما او می ترسید که بپرسد آن چیست. او دست پسر را
گرفت و آنها به شهر برگشتند،مثل آن که هیچ اتفاقی نیافتاده استآن شب، با
استفاده از کلمات سخت و نامتداول- چون مطمئن بود که کسی دیگر هم آن دفترچه را
می خواند، و چون معتقد بود چیز مهمی اتفاق افتاده-در دفترچه ی خاطراتش نوشت
وقتی ما کسی را می بینیم و عاشق می شویم، احساس می کنیم که همه ی دنیا با ما
است. من امروز این اتفاق را حس کردم ، وقتی خورشید غروب می کرد. ولی اگر چیز
اشتباهی اتفاق بیافتد، هیچ چیزی باقی نمی ماند! هیچ مرغ ماهی خواری! هیچ
موسیقی از راه دور، نه حتی مزه ی لب های او. چگونه ممکن است این همه زیبایی در
یک آن ناپدید بشوند؟زندگی خیلی سریع حرکت می کند.با یک ماجرا در یک ثانیه ما
را از بهشت به جهنم می رساند
××××روز بعد او با دوست دخترهایش صحبت کرد. همه ی آنها او را در حالی که با
"نامزده" آینده اش بیرون می رفت دیده بودند.بعد از همه ی اینها، این
کافی نیست که یک عشق بزرگ در زندگی داشته باشی، تو باید مطمئن باشی که هر کسی
می داند تو چه آدم مطلوب و خواستنی ای هستی. آنها داشتند می مردند که بدانند
چه اتفاقی افتاده و ماریا، با خودپسندی، گفت که بهترین قسمت وقتی بود که زبان
او دندان های ماریا را لمس کرد.یکی از دختر ها خندید و گفت"تو دهنت را
باز نکردی؟""یک دفعه همه چیز واضح شد. سوال پسر، ناامیدی
او""برای چه؟""که به او اجازه بدهی زبانش را داخل
کند""چه فرقی می کند؟""این چیزی نیست که تو بتوانی توضیح
دهی. مردم این جوری همدیگر را بوس می کنند"آنها خندیدند و مسخره اش
کردند. حس ترحم و شادی ِِ انتقام دخترهایی که هرگز با پسری در عشق نبودند.
ماریا وانمود کرد که اهمیت نمی دهد و او هم خندید. اگرچه روح او در حال گریه
بود. در دلش به فیلمی که در سینما دیده بود نفرین می کرد، از آن یاد گرفته بود
که چشمهایش را ببندد، دست هایش را بر سر مرد قرار دهد، و آهسته سرش را به چپ و
راست تکان دهد. اما او مساله ضروری را رعایت نکرده بود و مهمترن چیز را نشان
نداده بود. او یک معذرت خواهی عالی ساخت(من نمی خواستم که یک باره خودم را
عرضه کنم. چون مطمئن نبودم، اما حالا تشخیص داده ام که تو عشق زندگی من هستی)
و منتظر فرصت بعدی شداو پسر را تا سه روز بعد ندید، در یک جشن در کلوپ محلی،
در حالی که پسر دست یکی از دوست های ماریا را نگه داشته بود.دوستی که از ماریا
در مورد بوسه هایشان پرسیده بود.ماریا دوباره وانمود کرد که اهمیت نمی دهد. تا
پایان گفتگویش با دیگر دوستان دخترش در مورد ستاره های فیلم ها و بقیه ی پسر
های محل تحمل آورد. و سعی کرد به نگاه های دلسوزانه ی دوستانش توجه نکند.وقتی
به خانه رسید، دنیایش به ناگاه فرو ریخت. تمام شب را گریه کرد و هشت ماه تمام
زجر کشید تا به این نتیجه رسید که آن عشق مطمئنن برای او ساخته نشده بود و او
برای عشق ساخته نشده.و به این فکر کرد که برای باقی عمرش یک راهبه می شود و
بقیه زندگیش را وقف عشقی می کند که صدمه نمی زند و جای زخم هایش روی قلب نمی
ماند- عشق برای مسیح. در مدرسه، آنها درباره ی مبلغ مذهبی که به آفریقا سفر
کرده بود یاد گرفتند. او فکر کرد که این راهی می تواند باشد برای رهایی از
وجود گرفته و بی فایده اش. او نقشه کشید که به یک صومعه وارد شود. کمک های
اولیه را فراگرفت(خیلی از معلم ها می گفتند آدم های زیادی در آفریقا می
میرند)، در کلاس های مذهبی اش سخت تر کار کرد، و شروع کرد به تصویربافی از
خودش به عنوان یک فرد مقدس مدرن که زندگی ها را نجات می دهد و به جنگل هایی می
رود که شیرها و ببرها در آن ها زندگی کرد.××××اگر چه در پانزده سالگی او یاد
گرفت باید با دهان باز بوس کرد و این که عشق بالاتر از هر چیزی باعث آزار می
شود، اما او مسئله ی سومی را نیز کشف کرد: خود ارضایی. این مسئله اتفاقی پیش
آمد. در حالی که منتظر بود مادرش بیاید آلت تناسلی اش را لمس می کرد. او وقتی
بچه بود این کار را انجام می داد و از این حس خوشش می آمد.تا اینکه یک روز
پدرش او را در حال این عمل دید و به او سیلی محکمی زد، بدون این که به او
توضیح دهد چرا. او هیچ وقت کتک خوردن به آن شدت را فراموش نکرد ولی یاد گرفت
که نباید خودش را جلوی بقیه ی مردم لمس کند. و از آنجایی که نمی توانست آن را
در وسط خیابان انجام دهد و برای خودش اتاقی هم نداشت، همه چیز را درباره ی آن
حس خوشایند فراموش کردتا آن بعد از ظهر، حدود شش ماه بعد از آن بوسه ها. مادرش
دیر کرده بود و او هیچ کاری برای انجام دادن نداشت. پدرش تازه با یکی از
دوستانش بیرون رفته بود.و از آنجایی که هیچ چیز جالبی از تلویزیون پخش نمی شد،
او شروع به تجسس بدن خودش کرد. به این امید که شاید بتواند موی اضافه ای پیدا
کند که بیدرنگ آن را بکند. که در حال شگفتی یک غده بالای مبهل خود پیدا کرد.
او شروع به لمس آن کرد و فهمید که نمی تواند این کار را متوقف کند. احساسات
بسیار تحریک کننده و مطبوعی داشت. و همه ی بدن او به خصوص قسمتی که لمس می کرد
سفت و کشیده شده بود. او حس می کرد که به بهشتی وارد می شود. احساساتش به شدت
افزایش می یافتند. تا جایی که او متوجه شد نمی تواند به طور واضح ببیند با
بشنود. همه چیز به سایه زردی تبدیل شده بود. او ناله ای سر داد و اولین
ارگاسمش را تجربه کرد
!ارگاسم
مثل شناور شدن به آسمان و بهشت و دوباره آهسته به زمین برگشتن. بدن او خیس عرق
بود. اما او کاملا حس راضی شدن و پر انرژی بودن می کرد. پس آن سکس بود! چه قدر
شگفت آور! نه شبیه مجله های اورتیک که هر کسی در مورد لذت و خوشی حرف می زد
اما به نظر می آمد که در درد شکلک در می آورد. نیازی هم به مردی نبود که بدن
زن را دوست دارد و وقتی برای احساسات او ندارد. او می توانست این کار را با
خودش کند. او دوباره آن کار را انجام داد. این بار تصور می کرد که یک ستاره
مشهور سینما او را لمس می کند و دوباره به بهشت رفت و برگشت. و احساس کرد حتی
انرژی بیشتری دارد. درست وقتی می خواست برای بار سوم این کار را انجام دهد
مادرش به خانه آمد.ماریا با دوست دخترانش در مورد این موضوع صحبت کرد البته
بدون این که به آنها بگوید فقط چند ساعت قبل آن را کشف کرده است. همه ی آنها
بجز دو نفر می دانستند او در مورد چه چیزی صحبت می کند. اما هیچ کدام هیچ وقت
جرات نکرده بود که این بحث را پیش بیاورند. و این بار نوبت ماریا بود که مثل
یک انقلابی، احساس کند که رهبر یک گروه است که بازی مسخره ی "اقرار به
رازها" را کشف کرده است، که شامل این می شد که از هر کسی بپرسد شیوه ی
مطلوب او برای خودارضایی چیست؟ او تکنیک های مختلف را یاد گرفت، مثل خوابیدن
زیر لحاف در گرمای شدید تابستان( چون یکی از دوستانش او را مطمئن کرد که عرق
کردن کمک خواهد کرد)، استفاده کردن از چیزی شبیه غاز برای لمس آنجایش( او هنوز
نمی دانست اسم آنجا چیست)، به یک پسر اجازه دادن که این کار را برایش
بکند(ماریا فکر کرد این ضروری نیست)، استفاده از آب در وان حمام ( آنها در
خانه نداشتند اما او به محض دیدن یکی از دوستان ثروتمندش آن را امتحان خواهد
کرد) به هر حال، وقتی او خود ارضایی را کشف کرد و چند تا از پیشنهاد های
دوستانش را اجرا کرد، ایدهی زندگی مقدس را برای همیشه کنار گذاشت. خود ارضایی
به او لذت بزرگی داده بود، وکلیسا به این مطلب تاکید می کرد که سکس بزرگترین
گناه است. او افسانه های زیادی را از دوست دخترهایش شنیده بود که: خودارضایی
باعث خال می شود،یا می تواند باعث شود که دیوانه یا حتی باردار شود. با وجود
همه ی این ریسک ها او لا اقل هفته ای یک بار این لذت را به خودش می داد، به
خصوص چهارشبنه ها که پدرش برای کارت بازی با دوستانش بیرون می رفتدر همین زمان
او بیشتر و بیشتر در رابطه هایش با پسرها متزلزل می شد. و بیشتر و بیشتر به
این فکر می کرد که محل زندگی اش را ترک کند. او برای بار سوم و چهارم عاشق شد،
او حالا می دانست چگونه باید ببوسد، و وقتی با دوست پسرهایش تنها بود آنها را
لمس می کرد و به آنها اجازه می داد او را لمس کنند. اما همیشه چیز اشتباهی
اتفاق می افتاد و درست زمانی که او احساس می کرد انسانی را یافته که می خواهد
بقیه ی زندگی اش را با او بگذراند همه چیز تمام می شد. بعد از مدتی او به این
نتیجه رسید که مردها فقط درد ، ناامیدی، رنج با خود به همراه می آورند و کشنده
ی زمان هستند. یک بعد از ظهر، وقتی به یک مادر نگاه می کرد که با پسر دو ساله
ی خود بازی می کند، فکر کرد او هنوز می تواند به یک همسر، فرزند و خانه ای با
منظره ی دریا فکر کند، اما او هرگز دوباره نباید عاشق شود زیرا عشق همه چیز را
خراب می کند
توضیحات فصل دوم: (1) هفته ی مقدس: هفته ی قبل از عید پاک که یاد آورآخرین
هفته ی زندگی مسیح قبل از به صلیب کشیدن اوست
پایان فصل دوم
فصل سوم
و اینگونه دوره ی نوجوانی ماریا گذشت. او زیبا و
زیبا تر می شد و رفتار غمگینانه و مرموزش بر زیبایی او می افزود. با وجودی که
به خودش قول داده بود دیگر عاشق نشود با یک پسر بیرون رفت، و با یکی دیگرـ
خیال بافت و زجر کشید. و در یکی از همین روزها باکرگی خود را روی صندلی عقب یک
ماشین از دست داد. او و دوست پسرش در حال لمس همدیگر بودند- بیشتر از حال
عادی- دوست پسرش خیلی هیجان زده شد و ماریا خسته از این که تنها باکره بین
گروه دوستانش بود به او اجازه داد که به او نزدیکی کند. برعکس خودارضایی، که
او را به حس بهشتی می رساند، نزدیکی برایش دردناک بود و باعث شد که یک لکه خون
بر دامن او پدیدار شود که آن را شست. هیچ چیز شبیه حس معجزه آسای اولین بوسه ی
او نبود. هیچ مرغ ماهی خواری در حال پرواز، غروب خورشید، موسیقی... اما او
ترجیح می داد به این مسائل فکر نکند
او برای چند بار دیگر با همان پسر عشق بازی کرد، با وجودی که هر بار مجبور بود
اول پسر را تهدید کند که اگر حاضر به عشق بازی نباشد او به پدرش می گوید که
پسر به او تجاوز کرده. او از پسر مثل وسیله یی برای یاد گیری استفاده کرد، همه
ی راه ها را امتحان کرد تا دریابد که عشق بازی با یک پسر چه حس لذت بخشی خواهد
داشت. اما ماریا این را نفهمید. خودارضایی باعث درد کمتر و لذت بیشتری بود.
اما همه ی مجله ها، برنامه های تلویزیونی، کتاب ها، دوست دخترهایش، همه چیز،
مطلقا همه چیز، می گفتند که یک مرد ضروری و اصل است. ماریا فکر می کرد باید
دارای مشکل جنسی ِ غیر قابل بیانی باشد، برای همین او تمرکز بیشتری روی مطالعه
کرد و برای مدتی همه چیز را در مورد آن چیز حیرت آور و کشنده که عشق می نامیدنش
فراموش کرد
:از دفترچه ی خاطرات ماریا وقتی هفده ساله بود
هدف من این است که عشق را بفهمم. وقتی عاشق بودم، احساس زنده بودن می کردم و
می دانم هر چیزی که الان دارم، هر چه قدر هم جالب به نظر برسند اما من را
هیجان زده نمی کنند
اما عشق چیز وحشتناکی است: دوست دخترهایم را می بینم که زجر زیادی می کشند و
نمی خواهم در وضعیت مشابهی باشم. آنها به من و پاکی ام می خندیدند، اما حالا
از من می پرسند که من چگونه می توانم مرد ها را خوب کنترل کنم. من می خندم و
چیزی نمی گویم؛ چون می دانم که پیشگیری زجرآور تر از دردهای بعدش است: من به
طور ساده اصلا عاشق نمی شوم. هر روز که می گذرد من بیش تر متوجه می شوم مردها
چه قدر موجودات ضعیفی هستند، چه قدر بی ثبات، نا امن وغافلگیر کننده
هستند....چند تا از پدرهای دوست دخترانم به من پیشنهاد عشق بازی داده اند، اما
من همیشه درخواست آنها را رد می کنم. اوایل از رفتارشان شوکه می شدم، اما حالا
فکر می کنم همه ی مردها این طوری هستند
اگر چه هدف من این است که عشق را بفهمم، و | 
